ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΧΑΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΣYΓΓΡΑΦΕΑΣ - ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Αρχική Δημοσιεύματα - Συνεντεύξεις tzimopoulos.name - δημοσίευμα Πέθανα... αλλά σας βλέπω - Γ.Χαλιακόπουλος (Εκδ.Καλέντης)
tzimopoulos.name - δημοσίευμα Πέθανα... αλλά σας βλέπω - Γ.Χαλιακόπουλος (Εκδ.Καλέντης)
PDF Εκτύπωση E-mail

Παρότι το έχω αγοράσει εδώ και αρκετό καιρό αυτό το βιβλίο δεν το είχα διαβάσει. Βρισκόταν στο ράφι της «δεύτερης προτεραιότητας». Δεν μου έκανε «κλικ» να διαβάσω μια ιστορία μεταθανάτιας «φιλοσοφίας» (...) και σε συνάρτηση με το γεγονός ότι όλο και κάτι άλλο έμπαινε πιο μπροστά στην λίστα εντελώς αντιδημοκρατικά, έκανα περίπου ενάμιση χρόνο να πάρω την απόφαση να το διαβάσω.

Με μια πολύ ιδιόμορφη γραφή που όμως δεν κουράζει, άλλες φορές σαν ουρλιαχτό, άλλες αφηγηματικά και άλλες σαρκαστικά, ο συγγραφέας κατάφερε να μου διαπεράσει τα συναισθήματα του Αλέξανδρου Αιγινήτη, ο όποιος από το φέρετρο την ώρα της κηδείας του, σκέφτεται το παρελθόν αλλά και το παρών, αλλά καθόλου το μέλλον του, καθώς απλά ... είναι νεκρός. Το βιβλίο είναι γεμάτο από flash back των σημαντικότερων στιγμών της ζωής του, αυτοκριτική των αντισυμβατικών επιλογών του, αλλά και παρατήρηση των ανθρώπων που είναι παρόντες στην κηδεία του, επαναξιολογώντας πολλές φορές την σχέση μεταξύ τους. Στο τέλος και αφού τον έχουν θάψει, υπάρχει μια πολύ έντονα μυθοπλαστική αφήγηση της στιγμής που παίρνεται η απόφαση της ανόδου στον παράδεισο ή της καθόδου στην κόλαση... της κρίσης. Εκεί νομίζω ο συγγραφέας «ξεφεύγει» λίγο σε ένταση κατά την γνώμη μου αδικαιολόγητη, αλλά σε αποζημιώνει η μετέπειτα περιγραφή της κόλαση όπου αντί για τα γνωστά μας «καζάνια», υπάρχει μια έρημος με οάσεις άφταστες που υπάρχουν μόνο και μόνο για να σου θυμίζουν ότι θα μπορούσες να είσαι αλλού... Το βιβλίο σε καμία περίπτωση δεν τελειώνει με κανένα grand finale. Απλοϊκή η εξήγηση του ότι όλα ήταν ένα όνειρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε φορά σε μυθιστορήματα που κινούνται στα όρια του «παραφυσικού», πρέπει να υπάρχει και η μεγάλη έκπληξη που να τα εξηγεί όλα. Το βιβλίο τελικά ήταν για μένα πολύ ευχάριστο και το συστήνω χωρίς κανένα ενδοιασμό.

Δεν θα αντέξω να μην κάνω πάντως το σχόλιο σχετικά με την όλη ιδέα. Θα θυμάστε ότι υπάρχει ο «αστικός μύθος» (;) ότι πριν πεθάνουμε, «περνάει όλη η ζωή μας μπροστά από τα μάτια μας». Ε λοιπόν μην αγχώνεστε. Θα έχουμε πολύ ώρα να τα σκεφτούμε όλα...

από το οπισθόφυλλο...

Όταν τα όνειρα καταλαγιάζουν, οι αισθήσεις διαμαρτύρονται. Τότε, οι αναμνήσεις στασιάζουν και οι ανικανοποίητοι πόθοι σχηματίζουν χορευτικούς κύκλους ποδοπατώντας όρια και αντοχές.

Στα κλειστά μάτια του Αλέξανδρου Αιγινήτη το σκοτάδι μετατρέπεται σε καλειδοσκόπιο χρωματίζοντας το φευγιό του.

Είναι η ώρα που η σταματημένη του καρδιά εξαργυρώνει τους επιπλέον παλμούς που της οφείλουν τα βιώματα μιας έμφοβης ζωής. Νιώθει και πάλι παίκτης στη ρουλέτα της μοίρας, ποντάροντας όμως τώρα, επιλεκτικά, μήπως και συμμαχήσει με το ανυπότακτο είδωλο του στον καθρέφτη μιας πρωτόγνωρης απελευθέρωσης.

Η ρήξη του με το Θείον , το Χρόνο και τη Φθορά μετουσιώνεται στην πιο γλυκιά ορμή. Ισχυρή αδρεναλίνη διαποτίζει τους διανοητικούς του θύλακες και τον υποχρεώνει να ουρλιάξει απ' τα κατάβαθα της σιωπής του:

Ζωή...δως μου το φιλί σου. Απόψε θέλω να ζήσω, έστω κι νέα λεπτό ακόμα, μονάχα μια στιγμή, να λυτρωθώ στο εμβαδόν της ύπαρξής μου.

Κι εκείνη...του δροσίζει τα χείλη με μια γεύση από χαμένες επιθυμίες. Ύστερα χάνεται αθόρυβα, αφήνοντας πίσω της αρώματα από μνήμες.

πηγή tzimopoulos.name